Je la fino ni ekkonis, ke ili ne interkonsentis ec pri la vortoj, sed…
Tie, sub blanka tavolo.
Gastema.
Perfida.
Meze de placo, dezerto de la morto.
La instituto,
La celo.
Loko, kie cio povus fiaski.
Au kie trovigas espero.
Kaj ili, kasaj, gvatantaj, atendantaj.
Kaj la bestoj?
Oni ne audis iliajn blekojn.
Ni, atendantaj oportunon.
Nian oportunon.
Ili atendantaj sian oportunon.
La oportunon.
Sola espero ilia (nia): la instituto.
Ni estis (ili estis) sep.
Sep samurajoj, el ili nur unu japano, kaj la aliaj,unu franco, unu kubano, unu cinino, unu usonanino, unu usonano, unu sovetiano.
Mozaiko el tio malaperigita.
Ni ciuj estis kun armiloj, maltrankvilaj, laueble sirmitaj kontrau la dangero de la radioaktivaj restajoj. Ili (ni) preskau ne havis mangajojn. Estis malfacile trovi tion sen difekto.
Difekto situis en cio por ni –por ili.
“Cu la vintro kovris mian landon per nego?” mi demandis min mem.
La kubano (mi) ploris.
Kiam mi vidis lin, ni komprenis kaj ili ciuj pensis simile kaj ni ploris. Eble, ili estis la solaj pretervivantoj en la tuta mondo.
Hirosimo (tiel oni nomis la japanon) au mi, ploris. Ili (ni) ploradis.
La sovetiano kaj la usonano, la tiamaj estroj, eliris unue, car ni sentis nin respondaj de la malmultenombra grupo, restanta de Granda Ekspedicio.
Je la komenco nenio okazis.
Ili vidus neniun.
Ni postsekvis ilin.
Ili jam trovigis meze de la placo kiam ili vidis la bestojn alveni.
Unu grego.
Unu grego da ni.
Sovagaj bestoj. Ni estis sovagaj bestoj. Ni atakis nin mordante kun kolero. Ni malsatis kaj tiuj, kiuj piediris stare, estis ankorau sana mangajo: la sola magajo sana ekzistanta.
Ni mortigis ilin per fusiloj, car ili estis (ni estis) bestoj. Sed unu el la bestoj (mi) mortigis la usonanon, kaj vi mortigis la sovetianon, ni mortigis –ni mortis.
Ili vidis alian gregon kaj kuris senespere pafante, preskau trenante la cininon kaj la usonaninon, kiuj deziris resti apud niaj kunuloj jam mortintaj, mi, la sovetiano, kaj mi, la usonano.
Ni povis eniri en la kelaron.
Komputero, ununura gardisto de la trezoro, identigis nin kiel homajn, kaj malfermis la vojon al ili por fermi tuj antau ni, kiuj restis ekstere blekante per gorgoj jam ne homaj.
La instituto!
La instituo kreita de tiu filantropo por la pretervivo.
Por la pretervivo post Hekatombo.
Neniu (ec ne mi) pretervivis kun homa inteligenteco en ci nacio, ec ne tiu antauvida milionulo.
Ekstere la bestoj luktis inter ni, sed tiaj bruoj ne alvenis al la Salono de la Trezoro, kie ni devis manipuli la slosilon de la kaverno per la voco au tajpante iliajn petojn por atingi aliron al la ricajoj enfermitaj.
Ciuj petis silenton kaj esprimis sian peton per lauta voco, sed okazis nenio. Unu post alia faris siajn paroladojn (nekompreneblajn por la aliaj), sed sen atingi rezulton.
Poste ili daurigis tajpante zorgeme, sed ankau ni ne sukcesis.
Ili ploris. Nur la japano restis antau la klavoj. Hazarde, li vekis Komputeron, kiu plenigis la ekranojn per la informivaj tekstoj. Per tiuj necesaj por ekfunciigi la enorman ilon de la kavernoj.
Hirosimo esploris angore la vizagon de siaj gefratoj, sed ni vidis ekkomprenon en neniu el ili.
Furioze mi riprocis. Mi kriis. Mi ploris. Li ridis kaj ploris. Mi diris iom japane, li ripetis en esperanto, sed ili ne komprenis min. Finfine, li sukcesis esprimi angle kaj la usonanino min komprenis. Tiu putinido programis cion en la lingvo de la lando.
Je la fino ili ekkonis, ke ni ne interkonsentis ec pri tio.