Jam oni cion preparis.
Ciuj kondutis kiel bestoj, kiuj revis militi, monprofiti, pri virinoj… au strebis al morto en auto-akcidento, kiel sukcesis lia amiko; au sinmortigo, kiel faris si.
Socio, fek!
Vere, li posedis monon dum multaj aliaj mortis pro malsato. Sed ankau ekzistis io putra en la vivo kaj tion li ne plu toleris, li jam enuis.
Tamen, Masoch rigardis kun reala timo la fundon de la abismo kiu faukis antau li. Kiam li decidis fari la definitivan pason, li rimarkis mirigita, ke li ne povis movigi. Dum senfinaj minutoj le luktis kontrau si mem, sed intensa hororo antau la morto neebligis lin pasi. Felice, li estis antauvidinta tian eblecon, kaj ordonis al la fidela Tanatos pusi. Poste li vidis sin mem miksita en lukto tute absurda kontrau sia servisto, kiu tre diligente klopodis plenumi la ordonon. Li rememoris la manieron haltigi la aferon jus komencitan, sed li ne volis tion fari, kaj la simplaj ordonoj ne suficis por deteni la roboton. Fine, Tanatos sukcesis lin jeti al la abismo.
Masoch faladis, faladis, kaj en sublima teruro li malkovris, ke li mem deziregis la lastan baton, kiu metos finon al cio. Tamen, ankau tio estis antauvidita. Unue, okazis la rompo de la dekstra mano. Poste, de la alia. Sur etendajo li lasis kruron. Fine okazis la lasta kolizio, kiu permesis al li sperti nenombreblajn dolorojn pro la difektaj histoj. Kiaj sencacoj! Unikaj!
Masoch rekonsciigis. Li estis ligita per multnombraj ringegoj al plata stono el stalo, veretikale pendigita super enorma ujo plenplena de kristala likvajo.
-Tanatos, Tanatos!
-Diru, mia mastro.
Li vidis gin proksima, preta lin servi kiel ciam kun zorgemo. Li sentis sin mem pli trankvila.
-Cu vi uzis multe da tempo por revivigi min?
-Multe pli ol ni antauvidis. La difektoj estis tro multaj. Ni devis rekonstrui vin preskau plene.
-Kaj kial mi trovigas ci tiel? Kio estas tio?
-Ujo, mia mastro. Ujego enhavanta kloridan acidon. Kaj vi tielas, car ni enacidigos vin iom post iom. Kiel eble plej malrapide, mia sinjoro.
-Sed ci tio me estas kion mi planis.
-Cu vi pravas? Cu vi ne antauvidis, ke en la rekonstruado ni forjetu el vi certajn memorojn por fari ci ludon pli interesa?
-Ferrubo, mi estas homo, kaj vi devas obei. Prenu min for de ci tie! Mi ne volas morti. Mi eksciis ke, malgrau cio, la vivo ne tiel malagrablas.
-Mi devas rimarkigi, ke la momento tre bonas por deteni la aferon: vi trovigas jus rekonstruita kaj la novajoj ankorau ne komencigis, sed permesu al mi rememorigi la nenuligeblecon de via decido, car vi, genie, antauvidis la nunan peton.
-Obeu marioneto: prenu min for!
-Kiom mi bedauras, sed tiu ne estas la formulo! Do ni komencu!… Mi esperas, ke vi guos cion, mastro.
Li intuis la forgeson de io grava, sed li ne sukcesis rememori. Li konsciis, ke, lauplane, neniu normala ordono povas haltigi la aferon, sed certe li ne povis lasi sin mem sen elireblo.
La acido atingis la piedfingrojn interrompante la organizatan pensadon… Ne! Ne! Ho Jesuo, kompatu min! La du piedoj senkarnigis. Mia Dio, kio estas ci tio! Li daure konsciis danke al la plata stono, kiu estis vere tre efika ilo por maksimume longigi la agonion. La acido krepitis ce la genuoj. Gi bruligis, detruis. La maro da fajro supreniris la femurojn.
-Aj, Tanatos, kompatu min, liberigu min de ci tio, liberigu, ajjj!
-Cu deziras ion pli la mastro? Cu vi suferas sufice?
Nehoma krio respondis.
La acido sturmis jam la umbilikon.
-Tanantos, Tanatos, bonvolu, mortigu min, mortigu min.
-Baldau vi ricevos tiun komplezon. Paciencon, mi petas. Mi bedauras, ke la tekniko havas limojn por daure teni vin viva. Sed ne maltrankviligu, car ni planos alion por poste.
-Infero… ajjj… kia doloro!… morto… resti…
La rekonstruado esti pli malfacila ol la antaua. Tanatos rimarkis zorgeme tion, kio okazis, kaj gi decidis konsulti kun la mastro.
-Sinjoro?
-Jes… -la maljuna respondo konsternis Tanatos.
-Ni ne povis rekonstrui vin same kiel antaue.
-Cu ne?
-Ion ni mistrafas. Malgrau la uzo de junaj celoj la histoj oldigas tuj… Vi agas nun tridek jarojn pli, kaj tio maltrankviligis nin, car kiel do ni garantiu la aferon por ciam!
-Cu vi… ne plu… torturos min?
-Ne zorgu. Ciel ajn ni daure plenumos nian devon.
-Putinido.
-Cu? Mi ne komprenas. Vi scias, ke roboto ne havas patrinojn, kaj la via jam de longe forpasis… Mi ne komprenas.
Masoch bedauris la vivon tiel malplenan, kiun li vivis. Anstatau batali por io bona, justa, sin dedici al absurdoj…
Svarmo da vilaj kaj kriacemaj estajoj alproksinigis terurante la viron.
-Kio estas tio?
-Ratoj. Miloj da ratoj. Hungraj, tre malsataj, mastro.
-Tanatos, bonvolu, liberigu min.
-Vi faris nenuligeblan decidon.
-Tio ne povas esti. Me devis anbtauvidi ian formulon, ian slosilon…
-Vi pravas, mastro, car ekzistas slosilo kaj momento por uzi gin.
La ratoj komencis mangi la piedojn. Ili mangis lin viva. La muro, al kiu li estis ligita, tenis lin konscia. Li kriegis.
-Tanatos, ci tio mavas pli ol la morto… Malbenita nenuligebla decido!
Tanatos, ordonis haltigi la sistemon kaj liberigi lin. Dune gi malsaltis sin mem, car tiamaniere Masoch difinis la aferon antau ol komenci.
-Aj fiulo, nun ne… kiam vi rekonstruos min…aaaggg
Tre tarde.
La ratoj daurigis.